About Me (நான்… நீங்கள்… நாம்…)

எச்சரிக்கை! கீழ்க்கண்டவர்கள் இந்த பக்கத்தை படிக்க வேண்டாம் –


1. About Me என்ற பக்கத்தில் ஒருவரின் பெயர், வயது, வேலை, வசிப்பிடம் போன்ற தகவல்கள் தான் இருக்கும் என்று எதிர்பார்ப்பவர்கள். உலகமும் சமுதாயமும் எனக்காக எழுதி வைத்த அடையாளங்களை நான் இங்கு விளக்கவில்லை. எனக்காக நான் எழுதி வைத்த அடையாளங்களை விளக்கவே இந்த பக்கம்.

2. பெரிய கட்டுரைகளை படிக்கும் பொறுமை இல்லாதவர்கள். நீங்கள் பாதி படித்தால் கூட உங்களுக்கு நான் சொல்ல வரும் விஷயங்கள் முழுதாக புரியாமல் போகலாம்.

3. புதிய விளக்கங்களையும் யோசனைகளையும் என்னவென்றே புரிந்து கொள்ளாமல் எதிர்க்க வேண்டும் என்று எதிர்ப்பவர்களும், நீங்கள் எல்லாம் அறிவீர்கள் என்று நம்பிக்கை கொண்டவர்களும். மீறி படித்து உங்களுக்கு கோபம் வந்தால் நான் பொறுப்பில்லை.

நான்… நீங்கள்… நாம்

மனிதர்களாய் உருவெடுத்து வரும் ஒவ்வொரு உயிருக்குள்ளும் பரவிக்கிடக்கும் ஒரே குணம்… ஓட்டம். அது இல்லாவிட்டால் அங்கே உயிருக்கான அறிகுறிகளே மறைந்து போகும் அளவுக்கு நமக்குள் ஓட்டம் முக்கியமான ஒரு நிகழ்வாக இருக்கிறது. கால்கள் ஓடவில்லை என்றால், கைகள் ஓடுகிறது, கைகள் ஓடாவிட்டால், புத்தி ஓடுகிறது, அதுவும் ஓடாவிட்டால் மனம் ஓடுகிறது. உழைக்கத் தெரியாத சோம்பேறி கூட தன் கனவுகளில் ஓட்டம் கொள்கிறார். இந்த ஓட்டத்துக்கு ஒரு ஊன்றுகோலாக உருவம் கொள்கிறது – தேடல். இதுவும் எல்லோருக்கும் பொதுவானது தான். சிலர் பொருளை தேடி ஓடுகிறார்கள், சிலர் செல்வத்தை தேடி ஓடுகிறார்கள், சிலர் புகழை தேடி ஓடுகிறார்கள், சிலர் நிம்மதியை தேடி ஓடுகிறார்கள், சிலர் எதை தேடுகிறோம் என்று தெரியாமலே ஓடுகிறார்கள்.

நானும் தான் ஓடுகிறேன்… எனக்கும் ஒரு தேடல் உண்டு. ஆனால் உங்கள் ஓட்டத்திற்கும் என் ஓட்டத்திற்கும் சில வித்தியாசங்கள் உண்டு. நான் ஓடும் திசை நானே கண்டுபிடித்த திசை. அதில் இதுவரை எத்தனை மனிதர்கள் சென்றார்கள், எத்தனை பேர் இலக்கை சென்று அடைந்தார்கள், எனக்கு பின் யார் அந்த திசையில் வர போகிறார்கள், இதில் எதுவுமே எனக்கு தெரியாது. அதை எல்லாம் தெரிந்து கொள்வதால் என் பயணத்தில் ஒரு துளி அளவுக்கூட மாற்றம் நிகழ போவதில்லை. வாழ்க்கை ஒன்றும் பந்தயம் அல்ல. இலக்குகுகளை நோக்கி ஓடவேண்டும் தான். ஆனால் நம்மில் பலர் அடுத்தவரை முந்தி செல்ல வேண்டும் என்றே மனதை திசைமாற்றி விடுவதால் அந்த இலக்கு மறந்தும் விடுகிறது, ஒரு நாள் அது மறைந்தும் விடுகிறது. இந்த மனப்பான்மை பல மனிதர்களிடம் மேலோங்கி நிர்ப்பதால், நம் குடும்பம், சமூகம், பள்ளியரைகள், ஊடகங்கள் யாவுமே ‘வெற்றி’ என்றால் எல்லோரையும் தள்ளி விட்டு நாம் முந்தி கொள்வது என்றே நமக்கு கற்ப்பிக்கின்றன. அது தான் வாழ்க்கை என்று நம் அடிமனதில் பதிவதால் நாமும் நம் பிள்ளைகளுக்கு மரங்களும் பறவைகளும் அறிமுகமாகும் முன்பே ‘வெற்றி’ என்ற அந்த வார்த்தையை அவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி விடுகிறோம். இப்படியே இல்லாத பந்தயங்களை வைத்து ஒரு சமுதாயமே உருவாகிறது. அதில் ‘வெல்பவர்களை’ அந்த சமுதாயம் கொண்டாடுகிறது. இதை எல்லாம் கடந்து ஒருவர் இயல்பாய் வாழ முயற்சித்தால், அவர் ‘உலகம் தெரியாதவர்’ ஆகி விடுகிறார்.

நான் எந்த பந்தயத்திலும் ஓடவில்லை. அந்த ஓட்டத்தில் வெற்றி என்று எதுவும் இல்லை. என் ஓட்டத்தின் இலக்கு – உண்மை. அந்த இலக்கை தொடும் எல்லோரும் வெற்றியாளர்களே. இந்த உண்மை என்ற பொருளுக்கு பல பெயர்கள் உண்டு. ஆன்மா, உயிர், கடவுள் என்று எப்படி சித்தரித்தாலும், அது ஒன்று தான். அது என்ன என்று சித்தரிக்கும் அளவுக்கு ஞானி இல்லை நான். அதை பற்றி புரிந்து விட்டால் பின்பு எதற்கு அதை தேடி செல்ல வேண்டும்? புரியாமல் இருப்பதால் அதை அறியும் தகுதியை நான் இழந்திருக்கவில்லை. அப்படி நான் இழந்திருந்தால் கடவுள் எனக்கு அந்த பாதையை காட்டி இருக்க மாட்டார்.

இதெல்லாம் பொய் என்றும், முட்டாள்த்தனமான தேடல் என்றும் நீங்கள் நினைத்தால், உங்களுக்கு நான் சொல்வதற்கு எதுவும் இல்லை. ஏனென்றால், எனக்கு உங்கள் பார்வைகள், பாதைகளை பற்றி தெரியாது. அதுபோலவே, என் பாதைகளை பற்றியும், நான் உணர்ந்த உண்மைகளை பற்றியும் உங்களுக்கு தெரியாது.

கடவுள் என்றாலே அதை மத பற்றுடன் சேர்த்து பார்க்கும் பலர் கண்களுக்கு கடவுளின் தேடலும் அப்படியே தோன்றக்கூடும். ஆன்மீகம் என்றால் இயல்பான வாழ்வை புறக்கணிப்பதில்லை. ஆன்மீகத்தின் உயிரோட்டமே வாழ்க்கையை முழு மனதோடு வாழ்வதில் தான் இருக்கிறது. நான் ‘வாழ்வது’ என்று சொன்னது எனக்காகவோ, என்னை சார்ந்தவர்களுக்காகவோ மட்டுமே வாழும் போழி வாழ்க்கையை அல்ல. ‘நான்’ என்ற எண்ணமே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அழிந்து எனக்குள் இருக்கும் இறைவனை கண்டறிவதே வாழ்க்கையின் பொருளாகும். நம் எல்லோருக்கும் அது தான் உண்மையான இலக்கு. அதற்கு நம் குணமே ஆதாரம். மனிதனின் இயல்பான நிலை மகிழ்ச்சியே. செல்வமோ, அந்தஸ்த்தோ, வெற்றியோ… மகிழ்ச்சி என்ற ஒன்று நமக்கு வேண்டும் என்று தானே நாம் அந்த விஷயங்களை நோக்கி ஓடுகிறோம்? அதை வெளியே தேடும் வரை அந்த மகிழ்ச்சி உலகை சார்ந்த விஷயமாகவே இருக்கும். அதே உலகம் உங்களை ஏமாற்றிநாளோ, உங்கள் விருப்பங்கள் வடிவம் கொள்ளாமல் போனாலோ, உங்களுக்கு வலிக்கும். இந்த உலகத்தின் மீதும் அது தரும் சுகங்களின் மீதும் உள்ள பற்றை கொஞ்சம் உங்களுக்குள் திசை திருப்புங்கள். பற்றில்லாத அந்த மனநிலையால் உங்கள் மனம் ஒரு சுத்தமான ஜன்னல் கண்ணாடி போல் மாறிப்போகும். அதில் இருந்து பிறக்கும் மகிழ்ச்சியின் வெளிச்சம் உங்களை மீறி உலகுக்கு பரவும். அதே ஜன்னல் வழியே உங்கள் ஆன்மாவின் வெளிச்சமும் ஒரு நாள் எட்டிப்பார்க்கும்.

இந்த இலக்கை அடைவதற்கான வழிமுறைகளையும், ஆன்மாவை பற்றிய சில குறிப்புகளையும் தான், நம் மண்ணின் பிரதான மதங்களும் அதன் நூல்களும் நமக்கு போதிக்கின்றன. ஆனால் கடவுளை கண்டறிய எழுதப்பட்ட அந்த பாடங்களின் அர்த்தங்கள் எல்லாம் இன்று கடவுளுக்கு முன் பிச்சை எடுக்கும் நிலைமைக்கு நாம் வந்து விடும் அளவுக்கு அர்த்தங்கள் சிதைக்கப்பட்டுவிட்டன. தன்னையே முழுதாய் அறிந்துக்கொள்ள நேரமில்லாத மனிதர்களுக்கு கடவுளை அறிய மட்டும் எங்கே நேரம் இருக்கிறது? ஏதோ படிப்பிற்கும் வேலைக்கும் விண்ணப்பம் கொடுத்து வருவதைப்போல் நம் தேவைகளை கடவுளிடம் கொடுத்து விட்டு வருகிறோம். அவர் நம் வேண்டுதல்களை கேட்கிறாரா இல்லையா என்பது தெரியாது. ஆனால் நாம் நம் குணங்களின் வழியே எந்த விதையை உலகில் விதைக்கிறோமோ அது நமக்கே ஒரு நாள் வந்து சேரும். எதை எப்பொழுது நமக்கு அளிக்க வேண்டும் என்று கடவுள் அறிவார், அதையே செய்வார். எல்லோருக்கும் தெரிந்த உண்மை தான் – வீழ்பவர் ஆறுதலாய் நினைக்கிறார், வென்றவர் பெருமை கொள்கிறார், தவறு செய்தவர் அஞ்சுகிறார். ஆனால் அதை உண்மை என்று ஒப்புக்கொள்ள துணிவில்லாமல் பழியை (பாராட்டையும் தான்) கடவுள் மேல் போட்டு விடுகிறோம். அதே மனப்பான்மையால் தான், ஒருவர் சமுதாயத்தில் உயரும்பொழுது, அவர் உழைப்பை மறந்து, அதை அவர் ‘அதிர்ஷ்ட்டம்’ என்றே சொல்கிறோம்.

வெற்றியையும் வீழ்ச்சியையும் நினைத்தபோதெல்லாம் தருவதற்கு கடவுளை ஏதோ சூதாட்டக்காறரை போல் நினைப்பதை விட, நம்மை வழிநடத்திச்செல்லும் ஒரு தோழனாக, ஒரு தாயாக நினைத்தால், வாழ்வின் அனைத்து நிகழ்வுகளும் ஒரு பரிசாகவே தோன்ற ஆரம்பிக்கும். அது வெறும் கற்பனைகளாக மட்டும் இருக்காது. ஒரு உண்மையாகவே தன்னை உங்களிடம் நிரூபித்து காட்டும். வீழ்ச்சிக்கு அர்த்தம் கண்டு ஆறுதல் தேடுவதைப்போல், வெற்றிக்கு அர்த்தம் காண நினைத்தால், எது நடந்தாலும் சமநிலையில் இருக்கும் பக்குவம் தானாகவே நமக்குள் பிறக்கும். அந்த பக்குவம் பிறந்த பின், உலகத்தில் அனைத்தையும் அதே கண்ணோட்டத்துடன் பார்க்கும் நிலை தோன்றும். அந்த நிலைக்கு சென்று விட்டால், வாழ்க்கையின் உண்மைகளையும், ஆன்மாவின் குணாதிசயங்களையும் உணர தொடங்குவோம். சக மனிதர்களிடமும், பிற உயிர்களிடமும் அன்பும், பணிவும் மேலோங்கி நிற்கும். இதெல்லாம் நிகழ்ந்து முடியும் நேரம், எந்த பற்றும், தன்னார்வமும் இல்லாத முழு மனிதராக நாம் மாறி இருப்போம்.

இப்படி ஒரு அழகான விஷயம் ஏன் ஒரு ஓட்டமாக இருக்க வேண்டும்? ஓட்டம் தான். ஏனென்றால், இந்த விஷயங்கள் எதுவும் பொதுவான மனித மனங்களால் இயலாதது. அதற்க்கு நம் உடல், மனம், அறிவு, செய்கைகள், வார்த்தைகள், நினைவுகள், கனவுகள், எல்லாம் ஒருதுனையாக இயங்க வேண்டும். உலகத்தின் மாயைகளுக்கு நம் மீது அப்படி ஒரு பிடிப்பு. நீங்கள் திசை மாறி நடந்தால் உங்கள் இலக்கு உங்களுக்கு மறந்து விடும் அபாயம் இருக்கிறது. மறக்க வேண்டாம் என்றில்லை. நிலையான நிம்மதியை விட தற்காலிக சந்தோஷங்கள் நமக்கு அதிகம் மகிழ்ச்சி தரும். உழைப்பை விட்டு அதிர்ஷ்ட்டத்தை தேடி செல்வதை போல் தான் அதுவும். அதற்காக அதை ஒரு லட்சியத்தை போல் உங்கள் மீது திணித்து கொள்ள வேண்டாம். ஒரு அழகான குணமாகவே மாற்ற முயர்ச்சித்தால்தான், அந்த பாதையின் அழகு உங்களுக்கு தெரியும்.

எல்லாம் சரி… என்னை பற்றி சொல்ல வேண்டிய பக்கத்தில் ஏன் மனிதர்களை பற்றி இவ்வளவு பேச்சு, விளக்கங்கள்? நானும் மனிதர் என்பதால் தான்… மண்ணில் மனிதராய் அவதரிப்பதே ஒரு உயிருக்கு கிடைக்கும் மிக பெரிய பிறப்பு. அதன் தேடல், இலக்கு, ஆன்மாவின் அறிதலே. இதுதான் நான்… நீங்கள்… நாம்…

ஒரு பதில் to “About Me (நான்… நீங்கள்… நாம்…)”

  1. Shallinee Raman Says:

    :-))))
    மண்ணில் மனிதராய் அவதரிப்பதே ஒரு உயிருக்கு கிடைக்கும் மிக பெரிய பிறப்பு.
    :-))))))))))))))))))))))))

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s


%d bloggers like this: