Archive for ஏப்ரல், 2010

விடியல்

2010, ஏப்ரல் மாதம் 29ம் தேதி எழுதியது
விடியல் என்பது வீரமா
என் விழியில் அது ஈரமா
விதியே கொஞ்சம் விழித்திடுமா
என் வழியில் கொஞ்சம் உயிர் வருமா

இணக்கம்

2010, ஏப்ரல் மாதம் 17ம் தேதி எழுதியது
பாதைகள் உனக்கு
சரியென்றால்
முட்கள் மட்டும்
பிழையாகுமா
வெற்றிகள் எல்லாம்
உனதென்றால்
வீழ்ச்சிகள் மட்டும்
விதியாகுமா

அவளும் ஒரு தாய்

2010, ஏப்ரல் மாதம் 11ம் தேதி எழுதியது
இசையை பற்றி கேட்ட பிள்ளையிடம்
பாடலொன்று கற்று கொடுத்தாள்
 
மரங்களை பற்றி கேட்ட பிள்ளையிடம்
பொறுமையை கற்று கொடுத்தாள்
 
நிலவை பற்றி கேட்ட பிள்ளையிடம்
மாயங்கள் கற்று கொடுத்தாள்
 
கனவை பற்றி கேட்ட பிள்ளையிடம்
நம்பிக்கையை கற்று கொடுத்தாள்
 
ஆனால்
சோற்றை கேட்ட பிள்ளையிடம்
வேறென்ன சொல்வது
பசியையும் கற்று கொடுத்தாள்
ஏழைத்தாய்

நான் யார்?

2010, ஏப்ரல் மாதம் 11ம் தேதி எழுதியது
உங்களுக்கு அறிமுகம் இல்லாத ஒருவர் உங்களை பார்த்து “நீங்கள் யார்?” என்று கேட்டால் அவரிடம் என்ன சொல்வீர்கள்?

உங்கள் பெயர்? வேலை? வசிப்பிடம்? படிப்பு? இப்படிப்பட்ட விவரங்களை நீங்கள் அறிவித்து கொள்ளலாம். நம்மை பற்றி அடுத்தவரிடம் சொல்வதற்கு எவ்வளவோ விஷயங்கள் தோன்றுகிறதல்லவா? 

 
சரி, இப்பொழுது நீங்கள் உங்களிடம் “நான் யார்?” என்று கேள்வி கேட்டால், என்ன சொல்வீர்கள்? இதென்ன… இதில் சொல்வதற்கு என்ன இருக்கிறது? என்னை பற்றி எனக்கே நன்றாக தெரியுமே என்று நீங்கள் நினைத்தால், பலரும் சிக்கிக்கொள்ளும் ஆணவ பிடியில் நீங்களும் சிக்கிகொண்டீர்கள். இப்படி சொல்பவர்கள் தங்களை தானே கேள்வி கேட்க மறுப்பவர்கள். தன்னை மேம்படுத்தி கொள்ள ஆசைப்படும் எந்த ஒரு மனிதரும் இந்த கேள்வியை புறக்கணிக்க மாட்டார்.
 
தன்னை கேள்வி கேட்க பலரும் அஞ்சுவதற்கு காரணம் – வெளியுலகத்திற்கு ஒரு சில விஷயங்களை மட்டும் எடுத்துக்காட்டினால் போதுமானது. ஆனால் நம்மை நாமே பரிசீலனை செய்கிற பொழுது நாம் மறைத்து வைக்கும் பல விஷயங்களையும் எதிர்கொள்ள வேண்டுமல்லவா? அப்படியே எதிர்கொண்டாலும் கையை சுட்டுக்கொன்டதை போல் அதை உடனே விட்டு விடுகிறோம். அதை ஒரு இயல்பாகவோ நிகழ்வாகவோ ஏற்று அதை தாண்டி செல்லும் மனதைரியம் எத்தனை பேருக்கு இருக்கிறது?
 
இப்பொழுது மீண்டும் நம் கேள்விக்கு வருவோம் – “நான் யார்?”. ஒரு முறை இதை கேட்டு பாருங்கள். உங்களுக்கு என்னவெல்லாம் தோன்றுகிறது? உங்கள் பெயர், வேலை போன்ற அடையாளங்கள் மட்டும் உங்களுக்கு தோன்றினால் இதை யோசித்து பாருங்கள்… உங்களை பற்றி நீங்கள் அறிந்து வைத்தது இவ்வளவுதானா? இந்த விவரங்கள் எல்லாம் மற்றவருக்கு தேவை படலாம். உங்களுக்கு எதற்கு? பின்பு உங்களுக்கும் மற்றவருக்கும் என்ன வித்தியாசம்?
 
இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாக சிந்தித்து பாருங்கள். நீங்கள் யார்? உங்கள் தனித்தன்மையின் அடையாளங்கள் என்ன? இங்கே உங்களுக்கு வெற்றுமை இருந்தால் நீங்கள் உங்களை பற்றி எதுவும் அறிந்திருக்கவில்லை. ஆனால் அப்படி இருப்பவர்கள் சிலர் தான். பலரும் அவர்களின் அனைத்து இயல்புகளையும் குணங்களையும் ஏற்க்க மறுத்தாலும் நன்றாகவே புரிந்து வைத்துள்ளனர். சிலர் அதையும் தாண்டி அந்த இயல்புகள் தங்கள் தினசரி உலகின் மீதும் அதில் தோன்றும் மனிதர்களின் மீதும் உருவாக்கும் விளைவுகளையும் அறிந்திருப்பார்கள். ஆனால் இந்த கேள்வியின் சூட்சுமமே, உங்களை நீங்கள் எவ்வளவு தூரம் புரிந்து கொண்டீர்கள் என்பது இல்லை. நீங்கள் எது வரை ‘நான்’ என்ற அந்த அடையாளத்தை கொண்டுள்ளீர்கள் என்பது தான்.
 
‘நான்’ என்றால் என் பெயர் மட்டும் தானா? இல்லை நான் பார்க்கும் வேலையா? இல்லை என் குணங்கள் தான் நானா? இப்படி கேட்க ஆரம்பித்தால் கேட்டு கொண்டே போகலாம். ஏனென்றால், இந்த உலகம் நமக்கு தரும் எந்த ஒரு அடையாளமும் நம்மை வரையறை செய்யாது. இப்படி ஆரம்பமாகும் தேடல்கள் முடிவில்லாமல் போகும் பயணங்கள் தான். ஆனால் நம்மை நாமே தேடி செல்லும் பயணங்கள் எவ்வளவு அழகானவை. எதற்கு அதை கண்டு அஞ்ச வேண்டும்? எத்தனையோ விஷயங்களை சோர்வில்லாமல் கற்றுகொள்ளும் நாம், நம்மை பற்றி கற்றுக்கொள்ள ஏன் தயங்குகிறோம்? அதன் தூரமும் தனிமையும் நம்மை அச்சுறுத்துகிறது. அப்பொழுது நம்மை கண்டு நாமே அஞ்சுகிரோமா?
 
இக்காலத்தில், அகங்காரம் (ego) என்பது ஒரு தவறான குணமாகவே கருத படும் ஒன்று. உண்மையில், அகங்காரம இல்லாத மனிதர்கள் மிக மிக அரிதாகவே காணப்படுகிறார்கள். மற்றவர் எல்லோரும் ‘நான்’ என்ற ஒரு வட்டத்துக்குள் சுற்றிகொண்டிருக்கிறோம். எவ்வளவு நல்லவராக இருந்தாலும் தான் ‘நல்லவர்’ என்று கருதுவது கூட ஒரு வித அகங்காரம் தான். அது தவறில்லை. அது நம்மை இயல்பான மனிதர்களாக இயங்க வைக்கும் சக்தி. நாம் நம்மை பற்றி என்ன நினைக்கிறோம், என்ன நம்புகிறோம் என்பதே நம் தலையெழுத்தை நிர்ணயிக்கும். ஒவ்வொரு படைவீரருக்கும் தான் வீரன் என்ற அகங்காரம் இல்லாமல் போனால் நாம் எப்படி நிம்மதியாக உறங்குவது? ஒவ்வொரு தாய்க்கும் தான் அன்பானவர் என்ற அகங்காரம் இல்லையென்றால் அவர்களை நம்பி வந்த பிள்ளைகளின் நிலைமை என்னவாகும்? எதிர்மறை இயல்புகளை தனக்குள் விதைத்து அது ‘நான்’ என்ற பொய்யான அகங்காரம் கொண்டு பாதை மாறிப்போனவர்களின் கதைகளை நாம் கேட்டதில்லையா?
 
அகங்காரம் என்ற சக்தியை சரியான பாதையில் கொண்டு செல்ல தெரிந்தவர்கள் வாழ்க்கையில் ஜெயித்து விடுகிறார்கள். மற்றவர்கள் சரியான புரிதல் இல்லாமல் குழப்பத்திலேயே வாழ்க்கையை நிறைவு செய்கிறார்கள்.
 
இந்த குழப்பத்தில் நாம் சிக்கிகொள்ளாமல் இருக்க என்ன செய்வது?

முதலில், நம்மை நாமே ஏற்றுகொள்ளும் தைரியம் வேண்டும்.

எந்த ஒரு குணத்தையும் நினைத்து அஞ்சுவதோ, வருந்துவதோ அதை பொய்யாக மாற்றப்போவதில்லை. அவற்றை பாடங்களாய் மாற்றி கொள்வதுதான் புத்திசாலித்தனம். சாக்கடைக்குள் இறங்கித்தானே சுத்தம் செய்ய முடியும்? சாக்கடை இல்லையென்று தாண்டி செல்வதால் அது மறைந்து விட போகிறதா? இப்படி நீங்கள் உங்களுக்குள் மாற்றங்களை நிகழ்த்திகொள்ளும்பொழுது உங்கள் வருத்தம் தானாகவே மறைந்து உங்களுக்குள் பெருமை பிறக்கும்.
 
அடுத்து, நம் உண்மையான அடையாளத்தை கண்டறிய வேண்டும். ஒவ்வொரு மனிதரும் தன் பிறப்பின் நோக்கத்தை உணர்ந்தால் அவர் மனம் தானாகவே அந்த உண்மையை தேடி பயணிக்க தொடங்கிவிடும். ஆனால், நம் நாகரீக சமுதையத்தில் பலரும் அப்படி ஒன்று இருப்பதை பற்றி நினைப்பது கூட இல்லை. இதற்க்கு காரணம், சிறிய வயதிலிருந்தே கற்பனைத்திரன்களும் தனித்திறமைகளும் முடக்கப்படுகின்றன.

இதற்க்கு பெற்றோரை மட்டும் காரணம் சொல்ல முடியாது. பிள்ளைகளின் நாட்டம் கண்டு திறமை வாய்ந்தவராய் வளர ஊக்குவிக்கும் எத்தனையோ பெற்றோர் உண்டு. ஆனால் சினிமா, தொலைக்காட்சி, ஊடகங்கள் என்று பலவும் அவர்கள் கற்பனைக்கு எதிரிகளாய் மாறிவிடுகின்றன. கற்பனைகளும் கேள்விகளும் அலையாய் மோதும் வயதில் சிந்திக்க வாய்ப்பில்லாத குழந்தைகள் பிந்நாளில் வாழ்க்கையின் அர்த்தம் கூட புரியாமல் ஏதோ கடனுக்கு வாழ்வதைப்போல் காலத்தை ஒட்டி கொண்டிருக்கிறார்கள்.
 
வாழ்க்கையின் நோக்கத்தை அறிவது அவ்வளவு எளிதான செயலில்லை. உங்களை பற்றி செரியான புரிதல் இல்லாமல் அதை கண்டுகொள்வது கடினம். சிலருக்கு இயற்கையாகவே சில திறமைகள் மேலோங்கி காணப்படும். சிலர் பல விஷயங்களை சோதித்து பார்த்து தான் தனக்கு எதிலே நாட்டமும் திறமையும் இருக்கிறது என்பது தெரியவரும். ஆனால் கண்டிப்பாக திறமைகள் இல்லாமல் பிறக்கும் மனிதர் மண்ணில் இல்லை. வாய்ப்பும் காலமும் அதை வெளிச்சம் காட்டும். அந்த வெளிச்சம் உங்கள் மீது விழும்பொழுது நீங்கள் அதற்க்கு தயாராக இருக்க வேண்டாமா? அது உங்களுக்கானதுதான் என்று தெரியாமலே நீங்கள் ஓடிவிட்டால் பின்பு அதிர்ஷ்ட்டமில்லை என்று விதியை பழித்து என்ன பலன்? உங்கள் அறியாமையால், விதியின் அன்பை உணராமல் குறை சொல்லும் பிள்ளையை போலல்லவா நீங்கள் ஆகி விடுகிறீர்கள்?

அழகான ஒரு வாழ்க்கை நமக்கு பரிசாக அழிக்கபட்டாலும், பரிசை பார்க்காமல் எங்கோ தூரத்தில் உங்களை தேடி கொண்டிருக்கிறீர்கள். அந்த பரிசை திறந்தால் நீங்கள் தான் இருப்பீர்கள். அதை திறக்க ஏன் அவ்வளவு தாமதம்? நீங்கள் எங்கே போக வேண்டும் என்று உணராமலே உங்களை தேடி கொண்டிருப்பீர்களா? மனம் சொல்லும் பாதைகளை திரும்பி கூட பார்க்காமல் யாரோ விரித்த செயற்கை பாதைகளில் எத்தனை நாட்கள் உங்களால் நடக்க முடியும்? அப்படி வெகுதூரம் நடந்தாலும் உங்கள் சுவடுகள் அங்கே பதிந்ததை நினைத்து நீங்கள் பெருமை படுவீர்களா? இல்லையெனில் போகாத பாதைகளை நினைத்து பெருமூச்சு விடுவீர்களா? மனிதர்களுக்கு மட்டும் உயிர் இல்லை. நம் நினைவுகளுக்கும் கனவுகளுக்கும் கூட உயிர் உண்டு. அவையும் ஒரு நாள் உங்களிடம் வந்து “நீ யார்?” என்று கேட்கும் முன்பு நாம் நம் உண்மையான அடையாளங்களை கண்டறிவோம்.

ஏழையின் பார்வையில்

2010, ஏப்ரல் மாதம் 10ம் தேதி எழுதியது
நியாயமும்
கடவுளும்
சில நொடி
செத்து போனதா
கடை உழியன்
மண்ணில் சிதற விட்டான்
அரிசி துண்டுகள்

உயிரில் வெளிச்சம் – X

2010, ஏப்ரல் மாதம் 10ம் தேதி எழுதியது
உலகம் அது கடலானது
என் கனவில் அது துளியானது
கடவுளும் கண்டார் கனவல்லவா
அதில் நானும் ஓர் துளியல்லவா

நிலாக்கண்ணீர்

2010, ஏப்ரல் மாதம் 2ம் தேதி எழுதியது
இரவின் ஒளி
தணிந்திடும் போதும்
நிலவின் கண்ணீர்
யாருக்கு தெரியும்
விதியென்று அங்கே
வானை பிரிந்த நிலவே
உன்னைத்தான் இங்கே
பழி சொல்லும் இவ்வுலகே